De Herontdekkingsreizigers van het Eigen Hart en de Gezamenlijke Ziel Bij Kaarslicht is als muziek- en performanceduo voortdurend op zoek naar manieren om zichzelf en het publiek te verrassen. De staande conventies van muziek zijn in hun ogen te beperkt, niet alleen in structuur maar ook in de opvattingen over welke klanken wel en niet tot muziek worden gerekend. Muziek hoeft niet te voldoen aan verwachtingen of criteria: het is één van de meest pure vormen van expressie en kan de vormeloze, irrationele en fluïde binnenwereld van mensen voelbaar maken. Een rap valt uiteen in een razende wervelwind van digitaal braaksel, een punklied breekt open tot een spirituele preek, een loflied op de sneeuwvlok wordt een sensuele musical wordt een hagelbui van soundbytes wordt tòch weer een rap. De nummers van Bij Kaarslicht worden ontwikkeld door een samenspraak van improvisatie, compositie en het laten ontstaan van desoriënterende klanklandschappen, met stream of consciousness-achtige geluidssculpturen tot gevolg. De kritiekloze overgave aan het werkproces leidt tot een soort anti-perfectionisme. Niet het concept, maar de aan het hier en nu onderhevige ervaring van de makers is leidend. Het desoriënteren is een gereedschap, een uitnodiging om met de opgeroepen associaties, emoties en micromomenten op een trektocht door jezelf te gaan en je over te geven aan een onmogelijk te analyseren ervaring.

Het desoriënteren is ook een kernwoord voor de manier waarop de Herontdekkingsreizigers van het Eigen Hart en de Gezamenlijke Ziel Bij Kaarslicht zich presenteren. De uitstraling van de Herontdekkingsreizigers moet bewust even ongrijpbaar zijn als de muziek. Zodoende werken ze eraan over te komen als een meerstemmig koor van perspectieven, zoals hun nummers hevig schakelen tussen toon, inhoud en tempo. In die wervelwind van tegenstrijdige uitingen verdwijnen de grenzen tussen ironie, parodie en oprechtheid. Gefascineerd door de esthetiek van pretentie laten ze zich steeds verleiden grootse en alomvattende werken te maken. Verheven uitspraken, clichés, melodramatische teksten en zang duiken op, maar met een zieltogende oprechtheid. De Herontdekkingsreizigers verdwijnen in hun eigen landschappen, met volle overtuiging. Hierin ontstijgt het ook de vraag of de uitingen gemeend zijn of niet: en ook goed of slecht zijn bekrompen waanbeelden die geen vat hebben op de koortsdroomachtige muzikale onderzoeken. Het is ooit post-metamoderne metapostpunk genoemd, een krachtige woordenbrij en een wapenfeit van de onmacht om Bij Kaarslicht te duiden.